“Hafıza-i beşer nisyan ile malüldür”

Destanlar söylenmemiş, öğütler taşlara kazınmamış, ibretlik hikayeler kil tabletlerde ve deriden yapılmış sayfalarda nesilden nesile geçmemiş ve insan asla daha iyi bir dünya yaratmayı kendine dert edinmemiş olsaydı; Bin yılları dolduran korkunç acılar ve büyük felaketler onları yaşayanlar gibi toprak olup gitse, insanın kanlı tarihini onurlandıran, merhamet, ilim, adalet gibi yüce erdemlerle devrin ufuklarında parlayıp yükselen güneşler, nesilleri öğütüp giden zamanın her an ağırlaşan gölgesi altında kararıp en kıymetli hatıraları yosun tutmaya, en paha biçilmez hazineleri çürüyüp yok olmaya mahkum etse, içinde yaşadığımız dünya nasıl bir yer olurdu? İlimden ve onun ışığından mahrum bir dünya. Sevgiyi bilmeyen, merhameti tanımayan bir dünya. Köksüz ve dalsız bir kütük misali dününü ve yarınını yitirmiş, umutsuz, vicdansız, kısacası insansız bir dünya. Hayır. Bu bizim dünyamız değil, haksızlık etmeyelim. Zulüm her zaman vardı. Oysa insanlık, çağların düşünü gerçekleştirmeye hiç bu kadar yakın olmamıştı. Nice bin yılın birikimi, şimdi bize bu fırsatı sunmuşken, zamanın ağırlığıyla duraksayan ayağımızı sımsıkı yapıştığı yerden kaldırıp küçücük de olsa bir adım atabilecek miyiz? Biz, bugün bu dünyanın havasını soluyan insanlar, bizim için iyi bir dünya yaratmayı hayal etmiş bütün kuşakların tarih boyunca üretip biriktirdiği bütün hazinelerin yegane mirasçıları, yeryüzündeki insan tecrübesini kuşatan en geniş halka, dünkü hatıraların ağırlığını omuzlarında hissederek bugün yaşananlara en yakından şahit olanlar, görüp işittiklerimizi yalnız izlemekle mi yetineceğiz? Çocuklarımız için hayal ettiğimiz ikbâlin hatırı için omuzladığımız bu ağır yükün yalnız taşıyıcısı olmakla kalmayıp, o bütün insanlığın ortak hazinesi olan evrensel mirasa, bugün, hala yaşıyor ve hala hissediyorken, güzellikler katmak için elimizden geleni yapsak, yarının dünyası daha güzel bir yer olmaz mı?